Spa Blauw doen?

Geweldig: de Stichting Vakbekwaamheid Horeca heeft een nieuwe site gelanceerd: www.horecahelden.nl. Ik las het bericht op een nieuwssite en onderdrukte direct de neiging om een vreugdedansje te doen! Eindelijk een site die inspeelt op een naar mijn mening lang ondergeschoven issue in de horeca: op het gebrek aan erkenning voor díe mensen in deze branche, die inspireren, enthousiasmeren en een kwalitatieve bijdrage leveren aan gastvrijheid en ondernemerschap met passie!

De bedoeling: „Vul in wie je grootste held is. En dat hoeven niet alleen de kopstukken te zijn. Dat zijn juist ook de onbekende mensen die weten te inspireren en vakkennis te stimuleren”, vertelt Maaike Nas van SVH. „Er is altijd nog een tekort aan goede en met name vakbekwame horecamensen. Zowel in de witte als de zwarte brigade. Wij helpen met dit initiatief de ondernemers aan manieren om goed personeel te vinden, te boeien en aan ze te binden. De eerste resultaten zijn geweldig. Juist de minder bekende goden die zich net zo inzetten als hun beroemde collega’s vinden het prachtig om zich horecaheld te mogen noemen. Op hun beurt mogen ze weer hun helden aanwijzen” (Bron: telegraaf.nl).

Het verbaast mij nauwelijks dat de site een succes is; horecapersoneel is nou eenmaal erg ontvankelijk voor het beoordelen van collega’s. Iedereen weet dat als hij ooit achter een bar heeft gestaan, hij als bezoeker nooit meer hetzelfde naar de bartender kan kijken. Wij horecadieren zien graag hoe anderen het aanpakken. Of dat nou op iens is, of  bij ‘mijn tent is top’; vakidioten volgen andere vakidioten.

Bovendien is de horecabranche natuurlijk een vakgebied waarin veel kennis en ervaring op de werkvloer wordt overgedragen; tips en trucs, briefings, maar ook het geheim van de chef of bijvoorbeeld de wijnproeverijen voor personeel. We hebben allemaal ooit een collega gehad die ons iets waardevols bijbracht of waarvan we iets nuttigs afkeken. Of waarvan we hopen dat we het op een dag ook zo gaan doen!

Tenslotte denk ik dat veel vakgenoten, net als ik, opgelucht ademhalen dat ook zij nu eens de kans hebben om in onze sector een voorbeeld of talent te kunnen noemen, buiten de gevestigde orde om. Idols voor de horeca? Nee; als je het mij vraagt is horecahelden.nl geen glamoureus luchtballonnetje of een simpel werving-en-selectie-stuntje, maar een mooi initiatief waar iedereen die voor deze branche gekozen heeft, op zat te wachten! Met deze mogelijkheid geven we aan dat we onze professie serieus nemen, naar optimale vakbekwaamheid streven en er ambities in hebben; iets dat we allemaal weleens neigen te vergeten op het moment dat we een ‘achtje’ debarrasseren!

NM Hofkamp

Ik drink geen koffie. Dus toen ik onlangs met een vriendin ging ‘koffie drinken’, bestelde ik thee. En het meisje uit de bediening suggereerde heel aardig verse muntthee.

“Neehoor, dank je” glimlachte ik beleefd.

“Nien, kijk er nou niet meteen zo vies bij!” siste mijn vriendin.

Natuurlijk, ik snap ook wel dat dat meisje braaf haar plicht van upsellen na kwam, of misschien ambitieus naar extra service streefde. En ook ik weet dat het volledig conform de hippe trend van thee uit andere culturen, óf juist conform die van het opeens erg populaire ‘verse biologische geitenwollensokken idee’ is. Of ze had gewoon weinig zin om die enorme theedoos met duizend smaakjes mee te sjouwen, kan ook. Punt blijft; aan mij is zo’n slap stinkend plantje in heet water niet besteed.

“En hoezo noemen we het eigenlijk thee?!”

Mijn vriendin begon zorgelijk om zich heen te kijken of niet al te veel andere gasten merkten dat ik zomaar de verse muntthee tot onderwerp van discussie bombardeerde. “Er zit niet eens thee ín!”

Volgens mij is thee nog steeds de naam voor gedroogde bladeren, afkomstig van de theeplant. Geplukt kunnen deze in allerlei variaties en gecombineerd met kruiden of fruit aan heet water toegevoegd worden. Maar in muntthee zit dus helemaal geen thee!

“Volgens mij noemen we het gewoon zo vanwege de temperatuur van het water waarin de munt zit” Mijn vriendin klinkt vermoeid.

“Ok, maar waarom noemen we het dan niet bijvoorbeeld soep?!”

Zoals zo vaak gebeurt, zonder dat horecamedewerkers het doorhebben, wordt mijn vriendin op dat moment gered. Het meisje staat weer naast onze tafel, en heeft al onze hulp nodig om het theeservies kwijt te kunnen; schoteltje met lepeltje, suiker en honing, schaaltje met koekje, tipje voor het theezakje, loodzwaar ogende theedoos en een gevaarlijk wiebelend hoog glas met gloeiend heet water… dus we assisteren graag. “Kijk eens; uw kopje thee. Alstublieft”.

Zoals alle vrouwen, ben ik even stil als ik een keuze moet maken uit de ingewikkelde theesmaakjes. Mijn vriendin leunt tevreden achterover en glimlacht over de rand van haar glaasje jus; “Dus tegenwoordig kan men niet alleen koffie drinken zonder koffie, maar ook nog eens theeleuten zonder thee.. Erg leuk, Nien.. erg leuk”.

NM Hofkamp